İlkay - İçtim İstanbul

Umut limanında çürüdü ömrüm
Sahibi ölmüş bir sandal gibiyim
Her ay ışığında ağladı gözüm
Sonbahar içinde bir dal gibiyim

Ben bana kalmışım sabır ederken
Talihim eski yat umudum yelken
Yıkıldım her defa kalktım yerlerden
Deryada kaybolup gittim istanbul
Terk etti umutlar sabır ederken
Bıkmışım hasretin en beterinden
Dualar yoruldu bıktım kendimden
Bu yüzden sarhoşum
İçtim istanbul

Kaldım bir başıma şu İstanbul’da
Ne bir arayanım ne soranım var
Dalgalar vuruyor sanki canıma
Ne halden anlayan ne tesellim var