İsmet Gencol - Kal Diyemem

Zaten ne çok sevdirdin bir anda
Kendini kuşlara ve gönlümdeki gökyüzüne
Değişmem hiçbir zaferi
Kazanılan aşktan yana
Bir gülen yüzüne
Bir dağınık saçlarına

Düşündüm bu gece
İnan sabaha kadar
İçimde bitmek bilmez
Korkular kuşkular var
Elim gitti telefonlara
Çalmayacak biliyordum
Senle konuşmazken bile
Senden af diliyordum

Bırak dökülsün dilinden
Yeterince kırdın zaten
Ben yağmurlar beklerken
Sen kuraklık getirdin

Sana şimdi kal diyemem
Senden sevgi dileyemem
Ben yanımda isterken
Sen uzaklık getirdin