Паветра - Мая восень

Скончылась лета тэрыторыя цёмных начэй,
Адчуваю спакой і цяпло ад знаёмых вачэй.
Кожнай хвіліны крананне рукою рукі,
Разам з табой, ёсць тут толькі я і толькі ты.
Сонечны погляд дараваў мне цяпло назаўжды,
Не сплохае цень, не наклікае хмара бяды.
Дажджамі не змые, застанецца у сэрцы цяпло,
I яго не згубіць, ды не страціць ніколі таго.

Гэта мая восень, ад неба да зямлі.
Шчырыя нябёсы, дaжджамі ладзяць сны.
Гэта мая восень, ад неба да зямлі.
Мы з табою просім, каханне на дваіх.

Чырвона-жоўтае лісце, не асыпецца разам у ніз,
Паспрабую рукой, іх палёт да зямлі захапіць.
Я трымаю надзею, што адорваны кожны лісток,
Як маленькае шчасце застанецца, не загіне ад ног.

Гэта мая восень, ад неба да зямлі.
Шчырыя нябёсы, дaжджамі ладзяць сны.
Гэта мая восень, ад неба да зямлі.
Мы з табою просім, каханне на дваіх.

Я не знайшоў, але мне не згубіць і не спалохаць жаркае сонца.
Не толькі ў небе блакітным гарыць, у сэрцы таксама натхненнае штосьці.
Я не мяняю на шчасьце любоў і не прашу за дарма наваколле.
Толькі забыць мне не ў сілах таго, я атрымаў былым
летам каханне не толькі.

Гэта мая восень, ад неба да зямлі.
Шчырыя нябёсы, дaжджамі...
Восень, ад неба да зямлі.
Шчырыя нябёсы, дaжджамі ладзяць сны.
Гэта мая восень, ад неба да зямлі.
Нам з табою хопiць.
Восень!
Восень!