Elif Kaya - İstanbul

Konuşturma benim yalnızlığımı,
Ben de kimse yok.
Arama boşuna, çalma kapımı.

Nefes nefese koşturur, durur, çırpınır korkulara.
Yükselir rüzgâr dolu trenler, vagonları bak, nerede?
Yıldızlar da düşer gündüze.